Prolog: Can we still reclaim our innocence.

   Kiedy jedyną rzeczą, jaka ci pozostała, była nienawiść. Kiedy ktoś odebrał ci to, co dla ciebie było ważniejsze od wschodu słońca i migocących gwiazd. Coś, co było jedynym powodem do uśmiechu i do codziennego przebudzenia się z najpiękniejszego snu na świecie, jakim było pogranicze życia i śmierci. Czy byłbyś zdolny do zemsty?
   Krążyłem między ciemnymi uliczkami Monroeville i tak naprawdę nie wiedziałem, co mam ze sobą zrobić. Te nastoletnie dziwki, które przechodziły obok mnie wyglądały tak kusząco. Takie młode i jędrne ciała plączące się po tym świecie zupełnie bez celowo. A mogłyby być kimś znacznie więcej. Mogłyby być dobroczyńcami. Mogłyby oddać siebie na rzecz kogoś innego, ale nie. One chciałyby tylko na przemian pić i ćpać.
   Młode pokolenie. Takie piękne, a takie bezużyteczne.
   Mógłbym to zmienić, ale cóż ja mogłem począć? Gdybym mógł mieć na to jakiś wpływ, to zapewne już wszystkie leżałyby w ciemnych zaułkach i siłowały się ze śmiercią. Ale nie można od niej uciec, więc ich starania poszłyby na marne.
   Nie można uciec od czegoś, co jest nam przeznaczone. A ona naprawdę nas nie uniknie. I czy spowoduje ją człowiek, czy przyczyny naturalne, to już nie ma znaczenia, każdy kiedyś umrze.
   Wraz z tymi myślami głód na nie stawał się coraz większy, a jego ostre kły rozrywały mój burczący z braku pożywienia brzuch.
   Ja już nie chciałem tego robić. Na początku wydawało się być fajnie. Adrenalina napływająca do głowy, kiedy trzymasz w ręku zaledwie dwudziestoletnie serce ofiary. To co czujesz, kiedy ono jeszcze bije. Zupełnie jakby próbowało z powrotem wskoczyć do jej piersi. Ale ja mu nie pozwalam.
   Sam też chciałbym zginąć z rąk kogoś, kto nie patrzy na granice. Kto żywi się bólem innych. Kogoś, komu można w swoich ostatnich minutach życia opowiedzieć krótką, zmyśloną historyjkę o księżniczce, która z braku miłości zamienia się w białego gołębia. A sam w tej historii chciałbym być gołębiarzem, który tę kruchą istotę przygarnie i będzie się nią opiekował bez wiedzy o tym, że jest zaklętą księżniczką.
    Zawsze chciałem mieć kogoś pod swoją opieką. Kogoś, o kogo mógłbym dbać, ale kto dbałby też o mnie. Niestety, taki potwór jak ja nie mógłby się opiekować czymś tak kruchym, jak ludzkie życie. Ja mogę jedynie ranić, odbierać to, co ktoś dostał od losu. Nie chcę tego robić, ale uzależniłem się. Tak jak uzależniony jestem fajek, czy alkoholu, tak uzależniony jestem od zadawania bólu.
    Zanim tylko przystąpię do działania  muszę się napić. Dokładnie 2 i pół szklanki whisky. Potem zjadam pół paczki słonecznika z solą. Tak dla odstresowania się. Zawsze przed akcją jestem zestresowany. A właściwie mam tremę. Cały czas zastanawiam się, czy dobrze wypadnę przed ofiarą. Niby jestem jej zabójcą, więc co mi zależy, ale jednak jestem też ostatnią osobą, jaką widzi w życiu.
    Może czasem przesadzam z whisky i z całej akcji wychodzą nici, ale przynajmniej mam już w głowie ułożony plan działania, więc wiem, co będę robił następnego dnia.
    Nigdy nie można przecież zmarnować dobrego planu.
    Kiedyś jedna z tych stękających z bólu dziewczyn zadała mi pytanie, na które do dziś nie znam konkretnej odpowiedzi.
    "Co ci da moja śmierć?"
    Odpowiedziałem jej, że nie wiem, ale, że daje mi to rozrywkę.
    Jej ostatnimi słowami było "A mogłeś iść do kina".
    Nigdy nie zapomnę jej miny, kiedy to mówiła. Wydawała się być rozbawiona.
    Czy bycie kukłą w cudzych rękach na prawdę jest tak zabawne?